|
mÜsned-İ hanbel |
cenaİz |
46- Ölü halkına
taziyede bulunmak, Ölü ailesinin sabretmesinin sevabı, onlara sabrı tavsiye
etmek ve böyle bir durumda söylenmesi gereken sözler
1. enes b. malik
8870 (1) enes b. malik der ki: resulullah (sallallahu aleyhi ve
sellem): ''asıl sabrın, musibetle ilk karşılaşıldığında gösterilmesi gerekir''
buyurdu.
[-sahih-]
diğer tahric: buhari
(1302), müslim (962), tirmizi (988) ve nesai (4/22) rivayet ettiler.
8871 (2)- sabit
anlatıyor: enes'in, ailesinden bir kadına şöyle dediğini işittim: "filan
kadını tanıyor musuni resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) o kadının bir
mezar üzerinde ağladığını gördü ve: ''allah'tan kork ve sabret'' buyurdu.
kadın: "Çekil git başımdan, zire benim başıma gelen senin başına gelmiş
değil" dedi. kadın, resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'i
tanıyamamıştı. kadına: "o kişi allah resulü'ydü" denildi. kadın bunu
duyunca ölecek gibi oldu ve peygamberimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) peşinden
gitti. evine geldiğinde kapıda kimseler yoktu. yanına girdi ve: "ey
allah'ın resulü! seni tanıyamadım" dedi. nebi (sallallahu aleyhi ve
sellem) de ona: ''asıl sabrını musibetle ilk karşılaşıldığında gösterilmesi
gerekir'' buyurdu.
[-sahih-]
diğer tahric: buhari (7154) ve müslim (926) rivayet
ettiler.
8872 (3)- enes'in
bildirdiğine göre resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem): ''asıl sabrın,
musibetle karşılaşıldığında gösterilmesi gerekir'' buyurmuştur. abdullah der
ki: sanırım: "musibetle ilk karşılaşıldığında" dedi. ebu katan bu
ibarede şüpheye düşmüştür."
[-sahih-]